Boekreview Herwilderen

Tot ik dit boek toegestuurd kreeg, kende ik Sarah Domogala niet, maar het duurde niet lang voor ik het idee kreeg dat ze mij al jaren kende. In haar boek Herwilderen beschrijft zij, kort gezegd, hoe zij haar innige band met de natuur hervindt en zich zo weer verbindt met haar innerlijke wijsheid. Als lezer laat ze je meeleven terwijl ze door dit proces heengaat, hetgeen een intieme band met haar creëert. Ze is schaamteloos zichzelf, terwijl ze terugkijkt op een tijd waarin ze worstelde met de schaamte waarmee ze te maken kreeg als mens die zich realiseert dat ze niet past in de door de rest van de mensheid gecreëerde wereld.

Alhoewel dit thema op zich niet nieuw is, is het desalniettemin een aanrader voor iedereen die het unheimische gevoel heeft dat het anders moet. Met haar prachtige proza schetst de schrijfster een beeld dat – hopelijk – veel mensen zullen herkennen, en daarmee biedt ze een spiegel voor diegenen die zich wellicht geen raad weten met hun gevoelens en geraakt worden door haar woorden. Tegelijkertijd is haar relaas niet dwingend. Ze is zich ervan bewust dat dit soort zaken niet in een vaste vorm verschijnt en dat je als schrijver op zijn hoogst mag hopen dat jouw verhaal iets aanzwengelt waarvan je denkt dat het belangrijk is. En daar slaagt ze wonderwel in.

Ze geeft duidelijk aan dat ieder zijn eigen weg te gaan heeft en beschrijft tegelijkertijd haar proces op een manier die handvatten kan geven aan degenen voor wie ze bruikbaar zijn. Daardoor is een boek dat makkelijk ontoegankelijk had kunnen zijn het tegenovergestelde geworden. Haar magische, animistische wereldbeeld wordt juist toegankelijk omdat ze op geen enkel moment belerend is en iedereen uit haar omgeving die in het boek voorkomt in hun waarde laat zonder haar eigen waardes te verloochenen. En dat is knap. Dat het eenvoudig doch stijlvol vormgegeven en in hardcover uitgegeven boek er ook nog eens mooi uitziet, is een fijne bijkomstigheid.