Radicale acceptatie: alles is een kwestie van perspectief

Als je, zoals ik, geïnteresseerd bent in de verhalen achter mensen, zal het je vroeg of laat opvallen: alles is een kwestie van perspectief. Wat jouw perspectief is, bepaalt hoe jij jouw leven ervaart. Jij alleen. En nee, dit is geen blog over positief denken, want dat gaat vaak over geforceerd overal een sausje overheen gieten zonder dat je wezenlijk iets verandert. Dit gaat over radicale acceptatie. Het gaat over echt zíén dat het zo werkt en daardoor automatisch een perspectief innemen dat jou helpt. En dat helpt dan niet alleen met het dealen met tegenslagen, maar ook met die momenten dat het goud lijkt te regenen in jouw leven.

Eerst een verhaaltje…

Hoe radicale acceptatie ons op weg hielp

Onlangs ging ik met iemand mee naar het UMCG. Hij was verwezen vanuit een ander ziekenhuis omdat zijn casus zo gecompliceerd was dat er een van de autoriteiten op dit gebied in Nederland bij moest komen. Nu hebben ze het blijkbaar best druk, daar in Groningen. Daardoor duurde het ruim drie maanden voordat hij een afspraak had en dat was dan nog omdat er iemand was uitgevallen. Anders had hij tot eind maart moeten wachten. Mijn reisgenoot was daarom erg blij dat hij “mocht” en kwam goed beslagen ten ijs. Zo gingen we met ruim extra reistijd van start. We reden en reden. Nog even stoppen om te tanken. Snelweg op. Oprit naar snelweg blijkt afgesloten. Dan maar een stuk binnendoor. Tuf, tuf, tuf…

Tot bij het optrekken de auto niet meer vooruit lijkt te willen. Alsof de remmen er permanent opstonden. Stukje achteruit, stukje vooruit… ai, dat klonk niet goed. Mijn reisgenoot vloekte heel kleurrijk. Ik keek om me heen en zag dat we op meters van de inrit van een garage stonden. Met wat moeite kregen we de auto tot bij de werkplaats. Binnen waren alle monteurs precies hun lunch aan het afronden. We legden de situatie uit en twee mannen liepen met ons mee naar buiten. Na gemorrel en getik kwam het oordeel: de remklauw zat helemaal vast. Ze kregen hem wel losgeslagen, maar vonden het onverstandig om de weg op te gaan. Wat nu?

‘Kunnen we de auto hier laten repareren en dan een leenauto meenemen?’ vroegen we. ‘We hebben geen leenauto’s, alleen huurauto’s.’ ‘En wat kost dat dan?’ ’18 euro per dag.’ Tien minuten later reden we in een piepklein, lief autootje verder. Onderweg het ziekenhuis gebeld, verteld wat er gebeurd was en dat we onderweg waren. Lang verhaal kort, met een minuut ruimte kwamen we luid hijgend aan op de afdeling en ging de afspraak door zoals gepland.

Een situatie accepteren voor wat -ie is, geeft oog voor mogelijkheden

Dit verhaal had op zoveel manieren anders kunnen lopen. In zijn angst deze langverwachte afspraak te missen had mijn reisgenoot door kunnen duwen en de auto helemaal naar zijn gallemiezen kunnen rijden. De snelweg had wel bereikbaar kunnen zijn en dan was de auto volgens de monteurs waarschijnlijk op die snelweg in brand gevlogen. De remklauw had niet kunnen vastlopen omdat… geen idee waarom, ik ben niet technisch genoeg onderlegd om hier iets moois van te maken. We hadden de weken ervoor de radio niet kunnen gebruiken waardoor we dat rare geluidje, dat er misschien wel was, hadden gehoord. Hadden we dit van tevoren allemaal kunnen bedenken en erop kunnen anticiperen? Nee. Het gebeurde gewoon zoals het gebeurde.

Iets anders wat gebeurde, is dat wij niet in paniek raakten, maar de situatie accepteerden zoals deze was. Daardoor hadden we oog voor de mogelijkheden die er wel waren. Dit kwam niet omdat wij altijd overal het positieve van proberen in te zien. Dat is niet houdbaar. Het kwam omdat we echt ten diepste beseffen dat de situatie niet anders had kunnen zijn en deze aanvaardden zoals hij zich aandiende. We zagen het niet als negatief – stáán we hier aan de kant van de weg, dat moet óns weer overkomen – of positief – jeetje, we hadden wel dóód kunnen zijn, we maken hier even veel meer van dan het is – maar gewoon als, nou ja, zijnd. Het was gewoon.

Zie hoe het zit en ervaar de rust van radicale acceptatie

Wij mensen hebben de neiging om over alles te oordelen. Interessant daarbij is dat we dingen die we als positief bestempelen vaak aan onszelf toeschrijven en dingen die we als negatief zien buiten onszelf zoeken. De realiteit is echter dat we onderdeel zijn van een groter geheel waarop we slechts beperkte invloed hebben, welke altijd hetzelfde is. En hoe we omgaan met dat gegeven bepaalt grotendeels hoe wij ons leven hier op aarde ervaren. Radicale acceptatie geeft rust in je leven, oog voor de magie van het leven en daarmee een diepe vorm van geluk.

Interessant? Misschien is De Hagetisse’s Intuïtieboek wel iets voor jou. In dat boek neem ik je mee in een andere manier van naar de wereld kijken.